Εγκαταλείπω (μάλλον) το δημοτικό παιδικό σταθμό της γειτονιάς μου, γιατί όχι μόνο κατήργησαν την απαλλαγή για ανύπαντρες μητέρες, οπότε θα έπρεπε από φέτος να πληρώνουμε κανονικά, αλλά αύξησαν και τα “τροφεία” από 100 περίπου ευρώ που πλήρωναν πέρυσι οι άλλοι σε … 250!!!  Αύξηση άνω του 100%!!!

Και γενικά είχαν από πέρυσι αρχίσει τις τσιριμόνιες: 30 παιδιά σε κάθε τάξη, όχι αρκετές δασκάλες, πάει το θεατρικό παιχνίδι (δει δη χρημάτων), πάει ο ψυχολόγος, ο παιδίατρος, τις μισές μέρες απεργία, άλλοτε δε δούλευε η μαγείρισσα και έπρεπε να πηγαίνουμε σαντουϊτσάκια… κρίμα, γιατί όταν πρωτοπήγαμε λειτουργούσε πολύ καλά, οι εγκαταστάσεις του είναι καινούριες, κι ελπίζω να μην χαλάσουνε με τις περικοπές κάτι που είχε στηθεί τόσο ωραία…

Πάμε λοιπόν σε έναν ιδιωτικό παιδικό σταθμό που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση (πρόγραμμα “εναρμόνισης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής”, λέει) μέσω της “ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ Α.Ε.”  (www.eetaa.gr).  Τα κριτήρια για να σε επιλέξουνε είναι πάλι κοινωνικά αλλά και βάσει του εισοδήματος.  Και δεν πληρώνεις τίποτα! (τα 3800 ευρώ πληρώνονται απευθείας από το πρόγραμμα στο σταθμό).

Εν ολίγοις, κρίση είναι και έχω γίνει … πρωταθλητής της τζαμπαρίας!!!  Αλλά τι να κάνουμε, πρέπει να αξιοποιήσουμε όσες δυνατότητες έχουμε να κόψουμε κάτι, γιατί σε λίγο έρχονται τα τέλη ελεύθερου επαγγέλματος και έκτακτες εισφορές και δεν ξέρω τι άλλο που ΔΕΝ θα κόβονται με τίποτα!…

Τέλοσπάντων, για να δούμε πώς θα τα πάει η μικρή στο νέο περιβάλλον… Ο νέος σταθμός δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά ήταν τουλάχιστον καθαρά, περιποιημένα και με ένα ευχάριστο κηπάκι σε ήσυχο (σχετικά) δρόμο.  Θαααα δούμε.

Φυσικά, αναπόφευκτη η σύγκριση με το δημοτικό παιδικό σταθμό: ο ιδιωτικός είναι προσανατολισμένος στην εξυπηρέτηση του γονέα, ενώ ο δημοτικός στη … βόλεψη των υπαλλήλων του!!!

Πιο χαλαρά ωράρια, βαρέθηκα να ακούω “όποτε μπορείτε” και “όποτε σας είναι εύκολο”.  Ευγένειες, ενημερωτικά φυλλάδια, μενού, πρόγραμμα δραστηριοτήτων, κολυμβητήριο, αγγλικά, σχολικό που σε πάει και σε φέρνει.  ”Θα μας δώσετε χρήματα να πάρουμε εμείς τα υλικά, μην ανησυχείτε” (είχα βαρεθεί να τρέχω σκαστή από τη δουλειά μου να ψάχνω μεταξύ Τζάμπο και Πλαισίου κάτι εξεζητημένα τζάντζαλα που ζήταγαν οι δασκάλες και δεν τα έβρισκες πουθενά!).

Στο δημοτικό παιδικό σταθμό η (σύζυγος στρατιωτικού!) διευθύντρια είχε εμπνευσθεί διάφορα σαδιστικά κόλπα για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη: έπρεπε να πας είσαι εκεί το πρωϊ μέχρι 8μιση αυστηρά, αλλιώς κλείδωνε τις πόρτες και δεν άφηνε να μπεις ή σε ακολουθούσε βρίζοντας μεγαλοφώνως ότι αργείς!…  Αλίμονο αν αργούσες κανά τέταρτο να πας να πάρεις το παιδί το μεσημέρι (συνέβη σε φίλη μου και την “κάλεσε στο γραφείο” να την επιπλήξει, όπως μας πήγαιναν όταν είμασταν μαθητές “στο διευθυντή”).  Φυσικά η αυστηρότητα λειτουργούσε μονόπλευρα: οι δικές τους απεργίες ανακοινώνονταν τελευταία στιγμή, αργά το μεσημέρι ή το απόγευμα, ή μπορεί και να πήγαινες το άλλο πρωί και να έβρισκες κλειστή την πόρτα, να μην ήξερες ποιόν να ρωτήσεις, έτσι, για να μην έχεις κανένα περιθώριο να βρεις εναλλακτική λύση και να πας ο ταλαίπωρος στη δουλειά σου.  Στον αέρα πλανώνταν διάφορες υποχρεώσεις και απαγορεύσεις, τα κοριτσάκια απαγορευόταν π.χ. να φορέσουν … φόρεμα, κι αν τελικά φορούσαν, έπρεπε απαραιτήτως να τους βάζεις λέει ένα σορτσάκι από κάτω (αυτό υποτίθεται για να μην πάθουν καμμιά μόλυνση, ωραία, αλλά αν εγώ δέχομαι ως γονιός να πάρω το … μέγα ρίσκο (!), εσένα τι σε κόφτει κι έρχεσαι και ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ σαν Κατίνα της γειτονιάς μπροστά σε άλλους γονείς και δασκάλες;).  Είχα δεχτεί παρατηρήσεις επειδή το παιδί έβαλε … κροκς και όχι κανονικό παπούτσι!  Και φυσικά πάντα αγενής, σε άψογο … ενικό από την πρώτη μέρα, κακότροπη και με ύφος “εγώ έχω την εξουσία”.  Λες και είναι το τσιφλίκι του πατέρα τους, λες και δεν τους πληρώνουμε εμείς με τους φόρους μας το μισθό τους… Εμένα με είχε και στη μπούκα, που είχα εκ του νόμου προτεραιότητα στις εγγραφές και δεν μπορούσα να μην γίνω δεκτή… είμαι και δικηγόρος και ήξερε ότι θα το κυνηγούσα… οπότε τους χαλούσα τα ρουσφέτια τους, βρε αδερφέ (έβλεπα που παιδεύανε τον κοσμάκη κι ενώ υποτίθεται ότι τα κριτήρια για να σε δεχθούν ήταν εισοδηματικά, έσκαγε μύτη και … άπορος πατέρας με απαστράπτουσα λιμουζινοειδή BMW να φέρει το παιδί του τα πρωϊνά)!

Τι να πω…  ο φασισμός στην καθημερινή μας ζωή, όπως το έδειχνε στην “Λευκή Κορδέλλα”…

Α, έμαθα κι άλλες χρήσιμες πληροφορίες:  Οι δικηγόροι δικαιούμαστε επίδομα για τους παιδικούς σταθμούς από το ΤΠΔΑ.  Είναι 80 ευρώ το μήνα και καταβάλλεται αφού προσκομίσεις τις σχετικές εξοφλητικές αποδείξεις.

(πληροφορίες http://www.tpda.gr/index_files/Page874.htm ή στον 5ο όροφο του Ταμείου στη Χαριλάου Τρικούπη).

Ημέρα πρώτη

Στο μυθιστόρημα “Βερολίνο, Αλεξάντερπλατς“, υπάρχει μια σκηνή όπου ο ήρωας έχει μόλις αποφυλακιστεί.  Όμως έξω από τη φυλακή αισθάνεται αποπροσανατολισμένος και σκέφτεται «die Strafe beginnt» («η τιμωρία τώρα αρχίζει»).

Έτσι αισθάνομαι κι εγώ.  Σα να βγήκα από τη φυλακή, αλλά να έχω πάθει ιδρυματισμό και να νοσταλγώ … την εποχή που ήμουνα μέσα!

Στο παλιό μου γραφείο γκρίνιαζα από την πρώτη μέρα. Πελάτες και συνάδελφοι μου τη σπάγανε, βαριόμουνα το δικηγοριλίκι, δε μου άρεσε το πρωϊνό ξύπνημα, γκρίνιαζα για τη δηθενιά των ανθρώπων, με καταπίεζαν τα κοστούμια, το γιαπιλίκι, ο καθωσπρεπισμός… όλο την κοπάναγα για να πάω για κανά ούζο με τους φίλους.  Όλο έψαχνα αφορμή για να λουφάρω, ε, ρε, γλέντια τότε που μας πρωτοβάλανε ίντερνετ… φέησμπουκ…  Αντί να γράφω δικόγραφα έκανα σκίτσα με την ηλεκτρονική μου ταμπλέτα.  Τράβηξε κι αυτό το (πρώην) αφεντικό μου πολλά από εμένα, τι να πω.

Κι όμως έμεινα εκεί 18 χρόνια!

Και τώρα, έξω από το γραφείο αυτό και μακριά, το νοσταλγώ.

Η οδός Ομήρου ήταν η δική μου Rua dos Douradores του Πεσσόα, όπου κι εγώ με τη σειρά μου «σήκωνα απροκάλυπτα το γιακά του υπαλληλικού μου σακκακιού στο λαιμό ενός ποιητή» κι απ’ όπου γύριζα σπίτι «ακαθόριστα ενοχλημένος που ξέχασα την ομπρέλα μου και την αξιοπρέπεια της ψυχής μου».  Για χρόνια ονειρευόμουν και λαχταρούσα κάποτε να την εγκαταλείψω, αλλά ένιωθα από τότε ότι κι εγώ, ως άλλος λογιστής Μπερνάρντο Σουάρες, ότι όταν θα ερχόταν εκείνη η μέρα τελικά θα λυπόμουν.

«Ο Βάσκες, το αφεντικό, ο λογιστής Μορέιρα, ο ταμίας Μπόρχες, όλα αυτά τα καλά παιδιά, ο κεφάτος κλητήρας που πηγαίνει τα γράμματα στο ταχυδρομείο, το παιδί για όλες τις δουλειές, ο γάτος, χαδιάρης – όλα τούτα έχουν γίνει τμήμα της ζωής μου, δεν θα μπορούσα να τα αφήσω όλα πίσω μου χωρίς να κλάψω, χωρίς να συνειδητοποιήσω πως, όσο άσχημος κι αν μου φαινόταν, ο μικρός αυτός κόσμος ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου που θα έμενε μαζί τους, πως αν τους αποχωριζόμουνα θα ήταν μισός θάνατος, μια απομίμηση θανάτου».

Προτιμούσα κι εγώ να έχω για αφεντικό τον δικό μου «υφασματέμπορο Βάσκες, ανθρώπινο, που στις δύσκολες ώρες ήταν πιο προσιτός από όλα τα ιδεατά αφεντικά του κόσμου».

Κατέφευγα κι εγώ, «όπως άλλοι κάνουν στο σπιτικό τους, μέσα σ’ αυτό το ξένο σπίτι, το ευρύχωρο γραφείο της Rua dos Douradores».  Οχυρωνόμουν «πίσω από το γραφείο μου-χαράκωμα ενάντια στη ζωή».   Αισθανόμουν «τρυφερότητα, τρυφερότητα μέχρι δακρύων γι’ αυτά τα βιβλία, δικά μου και ταυτοχρόνως ξένα, όπου άφηνα τη γραφή μου, για το παλιό μελανοδοχείο που χρησιμοποιώ, για τη γυρτή πλάτη του Σέργιου που φτιάχνει καταλόγους τιμών λίγο πιο ‘κει.  Τα αγαπώ όλα αυτά, ίσως γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να αγαπήσω ή γιατί ίσως τίποτα δεν αξίζει την αγάπη μιας ψυχής – κι αν αυτό το συναίσθημα πρέπει κάπου να το απευθύνουμε, καλύτερα τότε να το δώσω στην φτωχή όψη του μελανοδοχείου μου παρά στην πλατιά αδιαφορία των άστρων».

Μου λείπει το κέντρο, τα κρουασανάκια από τον Paul,  οι τυροπιτούλες από το «Άριστον», η μυρωδιά από το καυσαέριο και καμμιά φορά, κι από τα δακρυγόνα!  Ο «Χόντος» στο ισόγειο, το παλιό ασανσέρ, ο θυρωρός μας ο Παναγιώτης (Θεός σχωρέσ’τον)…

Μελαγχολία, όπως βλέπετε, και νοσταλγία για το παρελθόν.

Αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι ότι, αφού τα σκεφτώ και τα σκεφτώ κι αναμοχλεύσω όλα τα συναισθήματα μέσα μου, θα μπορέσω να προχωρήσω στο μέλλον…

18 χρόνια!…

Έφυγα για να πάω να δουλέψω ως εσωτερική (in-house) δικηγόρος σε μια εταιρία.  Ωραία ιδέα θεωρητικώς, που δεν ήταν όμως γραφτό να μακροημερεύσει (από την εταιρία αυτή απολύθηκα στα μέσα Ιουνίου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Οι συνεργασίες είναι σαν τους γάμους: γνωρίζεις κάποιον, μένεις μαζί του 18 χρόνια.  Και μετά, λέει, τέλος.  Μάλλον βγαίνει μια πικρία σ’ αυτά που γράφω, αλλά… είναι αλήθεια.  Το αφεντικό μου στη μακροχρόνια αυτή συνεργασία είναι και θείος μου, και είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο.  Αναμφίβολα είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος στον τομέα του.

Κι εγώ?

Τι ήμουν εγώ;  Ένας απλός κομπάρσος, ο αμπιγιέρ ας πούμε.  Έχετε δει το ομώνυμο θεατρικό έργο, όπου βλέπουμε πώς ο αμπιγιέρ ενός μεγάλου ηθοποιού τον ντύνει και τον φροντίζει, αλλά κάνει και χίλιες άλλες δουλειές: του θυμίζει τις ατάκες του σαν υποβολέας, του παρέχει και ψυχολογική υποστήριξη για να βγει στη σκηνή.

“Εγώ είμαι ο Λήρ”, βροντοφωνάζει ο ηθοποιός σε ένα ξέσπασμα μέσα στο έργο.  ”Τι είστε εσείς;” ρωτάει τους συνεργάτες του.  ”Δεν είστε τίποτα, μόνος μου τα κάνω όλα”, τους λέει.  ”Εγώ βγαίνω στη σκηνή, εσείς δεν ξέρετε τι είναι να είσαι πάνω εκεί, μπροστά στο κοινό έτοιμο να σε κατασπαράξει”.

Στο τέλος, όταν φαίνεται πια ότι ο ηθοποιός πεθαίνει, ο αμπιγιέρ περιμένει ότι θα τον αναφέρει στην πνευματική του “διαθήκη”, ανάμεσα στα πρόσωπα που τον βοήθησαν στη σταδιοδρομία του.  Μάταιο, ο ηθοποιός δεν αναφέρεται με ευγνωμοσύνη παρά στον … Σαίξπηρ.  Ο αμπιγιέρ ξεσπά, βρίζει το νεκρό.

Και μετά καταρρέει: “κι εγώ τώρα τι θ’ απογίνω;”

Τέλοσπάντων, τα παρέθεσα όλα αυτά για να πω ότι κι εγώ κάπως έτσι αισθάνθηκα, όταν το επί 18 χρόνια αφεντικό μου μου είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το κλείνει το μαγαζί, ότι θα μπει σε μια δικηγορική εταιρία για να μην έχει έξοδα και γενικώς χώρος για μένα δεν φαινόταν να υπάρχει πλέον μαζί του.

Ένα μίγμα από θυμό, παράπονο, νοσταλγία, εξάρτηση, αγάπη, πικρία.

Δεν είπα όμως τίποτα, και το ‘παιξα ότι όλα είναι μια χαρά, και να, βρήκα και αμέσως άλλη δουλειά, βρε.

Χα.

Στην εταιρία που πήγα κουβάλησα όλο τον εσωτερικευμένο θυμό και την πικρία μου.  Σίγουρα υπήρχαν εκεί office politics, αλλά εγώ δεν είχα καμμία διάθεση να πλησιάσω κανέναν ούτε ψυχική ενέργεια για να επενδύσω.  Τους πάντες τους είδα υπεροπτικά, αν μου έλεγαν και κάτι σκεφτόμουν “ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε; ξέρεις σε τι γραφείο ήμουν εγώ μέχρι σήμερα;”.  Διεκδικούσα από τα άσχετα ανθρωπάκια την αναγνώριση που δεν είχα εισπράξει για την μέχρι τότε επαγγελματική μου πορεία.

Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.

Έχει νόημα να τα σκέφτομαι τώρα όλα αυτά;

Ναι, για … λόγους αυτο-ψυχοθεραπείας.  Για να το κλείσω μέσα μου το ζήτημα.  Ποιά είμαι, τι έχω κάνει και τι έχω προσφέρει το ξέρω εγώ και οι πελάτες με τους οποίους συνεργάστηκα.  Και αρκετοί από αυτούς είχαν μόνο καλά λόγια να πούνε για μένα.

Και τώρα;

Τώρα, νέα αρχή.  Στα σαράντα, μέσα στην κρίση, δε βαριέσαι… θα τη βρούμε την άκρη.  ”Νομικές υπηρεσίες ποιότητος σε ιδιαίτερα ανταγωνιστικές τιμές”.  Μπορεί και … παιδικά νομικά βιβλία (κι άλλα!).

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Καλό Σεπτέμβρη και καλή αρχή σε όλους μας…

Η καλύτερη έκθεση διαβαζόταν στο επόμενο μάθημα δυνατά στην τάξη και μετά ακολουθούσε συζήτηση.  Κανά δυό φορές λοιπόν ως καλύτερη είχε θεωρηθεί η δική μου (πάντα το είχα το ταλέντο στο … παρλατόριο!) και είχα έκτοτε μεγάλη αγωνία, άραγε θα επιλεγώ πάλι εγώ, θα με βάλουν να τη διαβάσω μπροστά σε όλους, μεγάλες δόξες…

Αυτή τη φορά όμως προς μεγάλη μου απογοήτευση ως καλύτερη θεωρήθηκε  η έκθεση της πρώτης μαθήτριας της τάξης, της Ελένης Α. (της επονομαζόμενης “Τσαχτέσας” – ενός κοριτσιού τόσο “σπασίκλα” που όταν έλεγε απνευστί το μάθημα που είχε αποστηθίσει της έβγαινε στην εκπνοή της πρότασης ένα τελικό φωνήεν: μια φορά, στο μάθημα της γεωγραφίας, καθώς έλεγε ότι “η θάλασσα βρέχει τις ακτές” η φράση της ακούστηκε ως “… τσ’ ακτές – α!”.  Έτσι βγήκε το παρατσούκλι που τη συνόδευσε σε όλη τη μαθητική μας ζωή…).  Τέλος η παρένθεση.

Διάβασε λοιπόν η “Τσαχτέσα” όλο καμάρι την έκθεση, “πολύ καλογραμμένη, με σωστή επιχειρηματολογία και πλούσια “καλολογικά στοιχεία” απεφάνθη ο καθηγητής.  Οι πάντες χειροκρότησαν…

Φυσικά η κοπέλα είχε γράψει ότι ο ρατσισμός είναι καταδικαστέος και φτου κακά.  Ό,τι θα περίμεναν να ακούσουν από εμάς οι μεγάλοι.

Στη συζήτηση μετά άρχισε να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.  Πάντα στο ίδιο μοτίβο, ότι δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές και ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια και δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε και η διακριση με βάση το χρώμα ή τη φυλή ή τη θρησκεία δεν είναι σωστή και “α οι κακοί ναζιστές με τους εβραίους” και “ου, οι αμερικάνοι με τους μαύρους” κλπ., κλπ.  ”Πολύ ωραία παραδείγματα” έλεγε ο καθηγητής, “μπράβο, μπράβο”.

Και εγώ, το θυμάμαι, σήκωσα το χέρι μου και είπα (κι ας ήμουν  μόλις 12 χρονών):

“Και πού το ξέρουμε ότι δεν είμαστε ρατσιστές; Αφού δεν ζουν ανάμεσά μας μαύροι ή αλλόφυλοι τέλοσπάντων, για να δούμε πώς θα τους φερόμασταν…”

Μεγάλη αναταραχή στην τάξη.  Αιρετικό αυτό που είπα.  ”Όχι, όχι, μην το λες αυτό”.  ”Εμείς οι Έλληνες είχαμε ανέκαθεν την φιλοξενία, ο Ξένιος Ζευς μπλα μπλα μπλα…” (νομίζω είχανε γραφτεί και στην έκθεση αυτά…)

Και να που κάμποσα χρόνια μετά, αλλάξαν όλα… να που ήταν γραφτό η Ψωροκώσταινα που έστελνε τα παιδιά της “στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές” να αποκτήσει δική της, εισερχόμενη μετανάστευση… μαύρους, αλλόθρησκους, αλλόφυλους, μαροκινούς, νιγηριανούς, πόρνες και υπαίθριους μικροπωλητές και πακιστανούς στα φανάρια… και να που βούλιαξε το κέντρο των Αθηνών.  Και να που ξαφνικά αυτοί φταίνε για όλα.  Και να οι απεργίες πείνας στην “Υπατία” και να η εγκληματικότητα και να οι ιαχές και να και η “Χρυσή Αυγή”…

Στα ‘λεγα εγώ, τότε, βρε Ελένη… αχ, στα’λεγα.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο, στην οδό Μακεδονίας 17, κάθετη στην Αριστοτέλους, κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

Η μαμά μου μεγάλωσε στο Παγκράτι, ο πατέρας μου στο κέντρο, πρόλαβα τη γιαγιά και τον παππού μου στην οδό Αχαρνών 30, με τη στριφογυριστή τσίγκινη σκάλα που πήγαινε στην ταράτσα και στο πλυσταριό.  Θυμάμαι το μανάβη, το μπακάλη της γειτονιάς που με πήγαινε η γιαγιά μου για να ψωνίσουμε, αλλά και το νεοαφιχθέν Πριζουνίκ που με πήγαινε η μαμά. Τον Κυρ-Βαγγέλη τον ψιλικατζή από όπου που έπαιρνα τα Μίκυ Μάους με 5 δραχμές.  Το καφενείο στο ισόγειο που παίρναμε τις μπύρες.

Παιδάκι ο παππούς μου με πήγαινε στο Βασιλικό (ούπς, “Εθνικό” ήθελα να πω) Κήπο και στο Πεδίον του Άρεως.  Οι διαφανείς λευκές κουρτίνες στο σπίτι μας ήταν πάντα ελαφρά γκριζαρισμένες από το καυσαέριο, άλλωστε πάντα το μύριζες, τάγκιαζε το κάδμιο στον ουρανίσκο σου.  Ήμουν παιδί της πόλης, ποτέ δεν έπαιξα σε αλάνες, ήμουν κλεισμένη στον 4ο όροφο μιας πολυκατοικίας, έβλεπα κάτω τα παιδιά να παίζουν στο δρόμο και τους φώναζα μέσα από τα κάγκελα του μπαλκονιού.

Μετά έμεινα, στα χρόνια της εφηβείας, στην οδό Γιάννη Σταθά, πάνω από το Γαλλικό Ινστιτούτο στη Σίνα.

Μετά μετακόμισα στο Χολαργό, όπου μένω και σήμερα, με ένα διάλειμμα μερικών χρόνων που έμεινα στη Νεάπολη, στους πρόποδες του Λυκαβηττού (στη μικρούτσικη οδό Αγίου Ισιδώρου).

Για χρόνια ψήφιζα στην Αθήνα. Πρόσφατα μεταφέραμε οικογενειακώς τα δικαιώματά μας στο Χολαργό.

Ήμουν φοιτήτρια στη Νομική Αθηνών στη Σόλωνος και από το 1992 μέχρι σήμερα δουλεύω αδιάλειπτα στο κέντρο.

Τώρα θέλουν να μου πουν, ότι λέει δεν έχω δικαίωμα να μιλάω για τις εκλογές στην Αθήνα, γιατί δεν είμαι, λέει, δημότης.  Χα!

(είναι βέβαια και η πρώτη φορά, που ευχήθηκα να μην είχα μεταφέρει τα δικαιώματα μου, για να καταψηφίσω τον Κακλαμάνη!)

Η Αθήνα είναι μια τεράστια μητρόπολη και περιλαμβάνονται σ’ αυτήν και τα προάστιά της… μέχρι το αεροδρόμιο και την Ελευσίνα.   Κινείται, μεγαλώνει και εξελίσσεται, όπως μεγαλώσαμε και εξελιχθήκαμε και μετακινηθήκαμε κι εμείς μέσα της.  Τι να κάνουμε τώρα.

Την κατάντια του κέντρου την είδαμε και τη βλέπουμε κάθε μέρα.  Είδαμε τους πρεζάκηδες να τρυπιούνται έξω από το αγαπημένο μας “Guru” που μετά από λίγο έκλεισε.  Είδαμε την περιοχή κάτω από την Ομόνοια να αλλάζει, τους μετανάστες που είναι όλοι στους δρόμους την Κυριακή και κάθονται σαν τα περιστέρια στα σύρματα.  Την Πατησίων, την πλατεία Βάθης, τη Λιοσίων, την Αχαρνών.  Τα ξέρουμε.

Δεν ξέρω αν είναι αναστρέψιμα αυτά, ή μήπως είναι η μοίρα της μεγαλούπολης.  Περάσανε 40 χρόνια από τότε που ήμουν παιδάκι και τάιζα τα περιστέρια στο άγαλμα του Κωνσταντίνου, ε.

Κι όμως εγώ πιστεύω ότι η Αθήνα, η “μητρόπολη του Νότου” (ή του νόστου; δε θυμάμαι ακριβώς πώς το λέει το τραγούδι), μπορεί να έχει μια καλύτερη μοίρα.  Ο Δήμαρχός της είναι μια σημαντική πολιτική φιγούρα, είναι ο Δήμαρχος του μεγαλύτερου Δήμου της χώρας, είναι κάτι σα μίνι – πρωθυπουργός.  Δεν είναι ένας μικρός επαρχιώτης Δήμαρχος που έχει να ασχοληθεί με τα στενά όρια του Δήμου του.  Κι αρμοδιότητες να μην έχει, είναι αρμόδιος να συνομιλεί με όλα τα Υπουργεία, με την Κεντρική Διοίκηση.  Αν είναι ένα πρόσωπο με κάποιο κύρος, μπορεί να συντονίσει φορείς και αρμοδίους και να επιτύχει και αποτελέσματα.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αθήνα είναι ίδιες για όλες τις μητροπόλεις.  Θα τις αντιμετωπίσει με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία.  Νομίζω ότι το λάθος της Δημαρχίας Κακλαμάνη (κάτι που δεν έκανε ούτε ο Έβερτ, ούτε ο Αβραμό , ούτε καν η Ντόρα) είναι ότι ποτέ δεν είδε την Αθήνα ως τεράστια διαρκώς εξελισσόμενη μητρόπολη, αλλά σαν μια μικρή επαρχιακή πολίχνη μέσα στα στενά όρια του Δήμου Αθηναίων.  Ο Δήμαρχος απευθύνεται στους Ψινάκηδες του Κολωνακίου, τραγουδάει καντάδες στα ΚΑΠΗ του Δήμου του, διορίζει υπαλλήλους στο Δημαρχείο.  Μέχρι εκεί βλέπει, μέχρι εκεί φτάνει.  Στην Αθήνα του 1930.  Για τα άλλα, “δεν έχω αρμοδιότητα”, “δεν είναι μέσα στα όρια του Δήμου μου”.  Όπως θα απαντούσε ο κοινοτάρχης Αγουλινίτσας (no offence, αλλά έτσι είναι).

Ψηφίστε Καμίνη.  Δώστε του τουλάχιστον μια ευκαιρία.

Δεν υπάρχει αρκετός χώρος για τους ανθρώπους, για τα αυτοκίνητα, για τα κτίρια…

Τα πεζοδρόμια είναι στενά, δεν χωράνε όλοι μαζί δέντρα, στραβοπαρκαρισμένα αμάξια κι άνθρωποι… με μια ομπρέλα βγάζεις το μάτι του απέναντι…

Οι πολυκατοικίες η μία πάνω στην άλλη, με τις πολεοδομικές παραβάσεις τους για να ξεκλέψουν κανένα τετραγωνικό εκατοστό…

Τα δημόσια κτίρια δεν έχουν θέσεις στάθμευσης!

Όταν ταξιδεύεις σε χώρες της ανεπτυγμένης Δύσης σε εντυπωσιάζει η τάξη αλλά και η… άπλα!  Αουτοστράντες και λεωφόροι Ηλυσίων Πεδίων, φαρδιά πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι (!), παντού θέσεις στάθμευσης, τα κτίρια περιβάλλονται από κήπους κι έχουν τεράστιες αποστάσεις ανάμεσά τους…

Εδώ εμείς… βαλκανική στενότης.  Στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και υπερτιμημένη η αξία του τετραγωνικού, λυπάσαι να το ξοδέψεις για να … χωρέσεις…

Διαβάζω ένα βιβλίο του Αλαίν ντε Μποτόν, “οι χαρές και οι λύπες της εργασίας”.  Και λέει σε ένα σημείο ότι στη σημερινή κοινωνία έχουμε τη δουλειά σε μεγάλη υπόληψη, σε αντίθεση με παλαιότερες ας πούμε κοινωνίες, που τη θεωρούσαν κάτι παρακατιανό, αγγαρεία, δουλεία κ.ο.κ.  Ότι της δίνουμε μεγάλη σημασία και θεωρούμε ότι μόνο μέσω αυτής θα βρούμε την ευτυχία και την ολοκλήρωση.  Όπως περιμένουμε ότι θα βρούμε την ολοκλήρωση στον έρωτα…

Αλλά οι δύο αυτές υπεραισιόδοξες αντιλήψεις, περί εργασίας και έρωτος είναι, λέει, λιγάκι απάνθρωπες…  Όχι ότι αυτά τα δυό δεν μπορεί ποτέ να μας προσφέρουν την ολοκλήρωση που ζητάμε, απλά πολύ συχνά δεν συμβαίνει αυτό.  Και όταν η εξαίρεση θεωρείται πως είναι κανόνας, οι προσωπικές μας ατυχίες, αντί να μας φαίνονται σαν πράματα που συμβαίνουν λίγο – πολύ στη ζωή, μας βαραίνουν σαν μεγάλη κατάρα.  Με το να αρνείται τη θέση που έχει στην ανθρώπινη μοίρα το ανεκπλήρωτο, ο σύγχρονος κόσμος μας στερεί την παρηγοριά για τις εύθραυστες σχέσεις μας και τα ταλέντα μας που έμειναν ανεκμετάλλευτα και μας καταδικάζει σε αισθήματα ντροπής και αποτυχίας, ότι μόνο εμείς δεν καταφέραμε να κάνουμε περισσότερα στη ζωή μας…

Χμμμ… πολύ ενδιαφέρον…

Παιδιά, ακούστε το δράμα μου: Κατά καιρούς έρχεται στο γραφείο κάποια καινούρια γραμματέας. Κάποιο νέο, γλυκό κορίτσι. Εχουν έρθει κοντές, ψηλές, όμορφες, άσχημες. Γνωριζόμαστε, συνεργαζόμαστε, περνάει ο καιρός… Αργά ή γρήγορα όμως, έρχεται η ώρα που ΟΛΕΣ, μα όλες, θα θελήσουν να … ομορφύνουν το γραφείο (έχουν καλή πρόθεση οι καψερές!). Συνήθως το πρώτο βήμα είναι τα λουλούδια στο βάζο…

Και το επόμενο πρωϊ τσούπ! κάνουν το ΜΕΓΑΛΟ, ΤΡΑΓΙΚΟ λάθος: αντί για το συνήθη καφέ, βάζουν στην καφετιέρα καφέ … με ΓΕΥΣΗ!!! Καραμέλα, βανίλια, πραλίνα, σοκολάτα … Το κέρατό μου!

Κι εγώ έρχομαι πρωϊ πρωϊ (10.00′… πάντα καθυστερημένη),με την τσίμπλα στο μάτι, να απολαύσω μια από τις μικρές χαρές που μου έχουν απομείνει, τον πρωϊνό καφέ … Και αντ’ αυτού πίνω … καραμέλα!! Μα πώς γίνεται αυτό, γιατί εφευρέθηκαν αυτά, ποιός εγκληματίας το έκανε… Δεν τους έχει πει κανείς ότι ο καφές έχει ΔΙΚΗ του γεύση, δυνατή, ξεχωριστή, κι ότι είναι σα να αναμειγνύεις ισχυρά χρώματα, θα σου βγει ένα μουντό πράγμα στο τέλος … Το κακό είναι, ότι άπαξ και εμφανιστεί ο ψευτοκαφές με τα αρώματα στο γραφείο, δε γλιτώνεις. Εμφανίζονται μετά διάφοροι τυχαίοι από εδώ κι από εκεί “α, εμένα μου αρέσει η βανίλια…”, “δεν είναι κι άσχημο…”, “έλα, μωρέ, πώς κάνεις έτσι, εγώ το συνήθισα…” και τέτοια!

Είναι δυνατόν? Ρε φίλε, αν θέλεις βανίλια ή φράουλα, πάρε ΤΣΙΧΛΕΣ από το περίπτερο! Μη μας ταλαιπωρείς … Υπάρχουν λάτρεις του καφέ, του αληθινού καφέ, εκεί έξω, να με καταλάβουν??

Και τι είναι δηλαδή τα “μούτρα”? Ξαφνικά, ο άλλος κάνει σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά το ύφος του είναι απολύτως ξινισμένο. “Καλημέρα” του λες, “καλημέρα” σου απαντάει. Αλλά είναι σα να του σκότωσες τη μάνα. “Έχεις κάτι;” ρωτάς (ο αφελής), για να εισπράξεις την απάντηση “Τίποτα!” ή “γιατί να έχω κάτι;” (αλλά πάντα με ύφος – δηλητήριο).

 Και μετά, σιωπές, αναστεναγμοί, περιφρονητικά φυσήματα μύτης “χμ!”.

Κι αν πεις πάλι “μα δεν μπορεί, κάτι έχεις!”, η απάντηση είναι πάντα “όχι, όχι, τίποτα!” (με ύφος όμως βαθιά θιγμένο σε στυλ “αφού είσαι τόσο μουλάρι και δεν καταλαβαίνεις τόσην ώρα”…). Τι να καταλάβει ο άλλος, ρε παιδιά; Άμα δεν του πεις??? Ωραία. Και τέλοσπάντων, με τα χίλια τσιγκέλια, κάποια στιγμή ψελλίζει κάποια αιτία, άσχετη, πριν από 25 χιλιάδες έτη φωτός μου είχες πει αυτό κι εκείνο, και γιατί δεν το είπες τότε, ρε μεγάλε, τέλοσπάντων, makes some sence, και τέλοσπάντων βγαίνει κάποιο νόημα, λες, ΟΚ, είχε λόγο, παράλογο ίσως, αλλά έχει μια βάση, ζητάς συγγνώμες, επέρχεται ειρήνη.

Και μετά περάσαν τα χρόνια, και δεν είμαστε πια παιδάκια, και ασπρίσαν τα μαλλιά μας, κι έχουμε και δουλειές και υποχρεώσεις… κι ο άλλος εκεί, κάθε λίγο και λιγάκι, “μούτρα”, με μια περιοδικότητα που σε βάζει σε υποψίες. Ότι τελικά δεν είναι ότι φταίει κάτι. Ούτε έφταιγε ποτέ τίποτα. Απλώς κατά καιρούς γουστάρει να παίρνει αυτό το ύφος για να σε υποβάλει σε αυτή τη δοκιμασία. Σαδισμός?? Ανασφάλεια?

 Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Αλλά μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, έρχεται η ώρα που το παίρνεις είδηση. Και τότε δεν έχει πια “τι έχεις” και συγγνώμες και απολογίες… Ούτε πρόκειται εγώ να σου κάνω με τη σειρά μου “μούτρα”… Παίρνω απλά τα μπογαλάκια μου και φεύγω και βρες άλλο μαλάκα να παίξετε το τόσο διασκεδαστικό (για σένα) αυτό παιχνιδάκι…